Mga Gintong Dahon

Naaala mo pa ba kung paano ito unang nagsimula?
Mga ngipin nating puti,  mga balat ng kabataan natin
Mga mata’y walang kasing linaw ng kastilang araw
Wala tayong tinatago noon
Ngayon, sinta ko, tayo’y mga gintong dahon
Pilit na kumakapit sa puno ng taglamig
Nakatayo na tila isang pares na magnanakaw
Habang  sa labas ay malakas na ingay ng sirena
Ano pang dapat sabihin kung bawat salita’y nasabi na
Ano pang dapat makita kung  mga mata’y di na maibukas
Ano pang dapat gawin kung nawalan na tayo ng pag-asa
At ano pang dapat masira kung mga puso’y nagdurugo
Naaala mo pa ba kung paano ito unang nagsimula?
Sobrang puno ng pag-asa at ngayon’y puno ng pagdududa
Ang maduming biro na ginagawa dati at pinagtatawanan
Tila hindi na nakakatawa
Pangambang mahirinan maliban na lamang kung iluluwa
Ganun pa rin ang amoy ng usok kahit wala nang apoy
Di mabubuhay sayo pero mamamatay pag wala ka
Pero minsan…
© 2015 Moon Flower
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s