Dinig Ko

sunset

Advertisements

Lipas Oras

images_q_tbn_and9_gc_sei5_qvs_vi_f6_mmn_f_b2_eat_in_dr_ds

Anong oras na?
Tila umaga na.
Nakikita ko ang langit
Napakaganda at kulay bughaw
Bukas ang TV pero tila ikaw
Ang nakikita ko

Bumangon ako’t naghanda ng kape
Sinubukan kong magbasa ng konti
Pero manipis lang ang kwento
Nagpasalamat sa Amang nasa itaas
At wala ka para makita ako
Sa sitwasyon ko

Nagpapalipas ng oras
Habang pinagmamasdan
Ang paglubog ng araw
Nanliliit. Nakatingin sa dingding
Umaasang iniisip mo rin
At nangungulilila din

Hanggang sa maidlip sa himig
ng kantang “Luha ng Payaso”
Isang panalangin na naglahong
Parang bulag,  sinubukang
Tumawag,  Pero di alam
ang sasabihin

Nag iwan ng isang halik
Sa answering machine
Nagsusumamo ng tulong
Kung meron isang nilalang
Upang ako’y gisingin
Mula sa panaginip na ito

Laging pinaalalahanan
ng mga kaibigan
“Tuloy lang ang buhay
at siguradong ang lahat ay
matatapos din”

Itong mapag larong pag-ibig
inisip mong mananaig
Kaipala’y magiging
talunan din

Sa Pagtaas ng Tubig

homemar

Kung masidhi
ang pangangailangan
ng tubig
manalangin ka ng ulan
Kung sa tuwina'y
malamig sa paggising
gumawa ka ng apoy

Kung gusto mo ng puno
tungo sa langit
magtanim ka ng buto
at hayaang tumubo

Kung kailangan mong maniwala
Sa galaw ng pag taas ng tubig
Sa kinang ng liwanag ng buwan

Sa saliw ng tunog ng ulan
Sa tamis ng halimuyak ng hamog
Sa pag lalakad kong mag-isa
habang iniisip ang tungkol

sa akin at sa iyo
Napagtanto kong 
Ang pag-ibig ay kailanman 
di magiging madali

 Anumang subok ang gawin
upang mapagtakpan
ang pighati at pawiin 
ang daloy ng luha 
sa mga mata

 Kung kailangan mo ang sinuman
Sana malapit lang sa iyong likuran
Upang madaling maibalot
ang mga braso (ko)
sa iyong mundo

Mga Gintong Dahon

Naaala mo pa ba kung paano ito unang nagsimula?
Mga ngipin nating puti,  mga balat ng kabataan natin
Mga mata’y walang kasing linaw ng kastilang araw
Wala tayong tinatago noon
Ngayon, sinta ko, tayo’y mga gintong dahon
Pilit na kumakapit sa puno ng taglamig
Nakatayo na tila isang pares na magnanakaw
Habang  sa labas ay malakas na ingay ng sirena
Ano pang dapat sabihin kung bawat salita’y nasabi na
Ano pang dapat makita kung  mga mata’y di na maibukas
Ano pang dapat gawin kung nawalan na tayo ng pag-asa
At ano pang dapat masira kung mga puso’y nagdurugo
Naaala mo pa ba kung paano ito unang nagsimula?
Sobrang puno ng pag-asa at ngayon’y puno ng pagdududa
Ang maduming biro na ginagawa dati at pinagtatawanan
Tila hindi na nakakatawa
Pangambang mahirinan maliban na lamang kung iluluwa
Ganun pa rin ang amoy ng usok kahit wala nang apoy
Di mabubuhay sayo pero mamamatay pag wala ka
Pero minsan…
© 2015 Moon Flower

Isa Akong Bato

Isang malamig na araw
Sa isang tahimik at madilim
Na Disyembre, nag-iisa ako
Nakatanaw sa ibaba ng kalsada
mula sa bintana
Isang unti-unting nahuhulog
Suot nakapamburol na nyebe
Isa akong bato, isa akong isla


Nagtayo ako ng harang
Isang malakas at matarik na muog
Na walang makakapasok
Hindi ko kailangan makipagkaibigan
Dahil nagbibigay lang sila ng pasakit
Ang tawanan nila’t pagmamahal
Ay kinamumuhian ko

Ayaw kong pag-usapan ang pagmamahal
Narinig ko na ang mga yan dati
Nakatanim pa yan sa alaala ko
Hindi ko na gigisingin pa ang nahihimbing
Na pagmamahal at iyon ay pumanaw na
Kung hindi  ako nagmahal, hindi rin ako iiyak
Isa akong bato, Isang isla

May mga aklat ako at mga tula’t kwento
Na nagaalaga sa akin, kasama ko nang kalasag
Nagtatago sa kuwarto ko, ligtas sa sinapupunan ko
Wala akong sinasaktan at walang nanakit sa akin
Isa akong bato, Isa akong isla
At ang bato ay walang nararamdaman na sakit
At ang isla ay hindi umiiyak

© 2015 Moon Flower

Sa Sandali ng Kapayapaan

Sa mundong walang mga anghel
Kung saan ang pagkagunaw ay nalalapit

Kung kelan lahat ng tao’y estranghero
Dito’y hihimlay sa sandali ng kapayapaan

Ilawan ang kadiliman
At tingnan ang mga bituin

Pagmasdan ang inog ng mundo
At lumutang sa tuwa’t galak

Ilabas ang lakas, tikman ang alak
Inumin bilang isang kaluluwa
At mananaig ang Diyos na makapangyarihan

© 2015 Moon Flower

Bawat Hampas ng Alon

Sa bawat hampas ng alon
Sa dalampasigan
Tila nagbibigay ng pandama
sa mga alaala

Tulad ng mga paa natin
Nakayapak sa dalampasigan
Pilit hinahabol ang hampas ng alon
Pero tila sadyang mailap iyon

Sa bawat pakikipagsapalaran
Batid natin ang mawalan
sa anumang kaganapan

Sa bawat pumapalao’t naglalayag
Batid natin na ang karagatan
Ay kaibigang gawa ng kaaway

Sa bawat balisang kaluluwa
Aanhin pa ang mabuhay sa tuwina
Kung sadyang mailap ang tadhana

Tila dinig ko ang boses ng kapitan
Subalit mahirap pakinggan
Habang ikaw ay nanenermon

Katulad na lamang nitong
nagngangalit  na alon sa karagatan
Tila may kahirapang sugpuin

Kapag nagkalayo ang sa isa’t isa
Wala nang silbi ang katihan
Sa paglaki ng tubig

Ang dagat ay batid kung nasaan
Ang mga batuhan
At ang malunod ka’y di kasalanan

Batid  natin ang sigaw ng puso sa isa’t isa
At batid natin na puso’y takot manaig
Subalit kailangan na natin tapusin
Ang di pa nasisimulan

© 2015 Moon Flower